Κυριακή, 4 Μαΐου 2014

ΠΡΟΚΛΗΣΗ - ΣΚΑΝΔΑΛΟ, ΚΑΤΕΤΕΘΗ ΤΟ ΝΟΜΟΣΧΕΔΙΟ ΓΙΑ ΤΗΝ ΜΕΤΑΤΡΟΠΗ ΤΗΣ ΑΓΙΑΣ ΣΟΦΙΑ ΣΕ ΤΖΑΜΙ

 ΠΡΟΚΛΗΣΗ - ΣΚΑΝΔΑΛΟ, ΚΑΤΕΤΕΘΗ ΤΟ ΝΟΜΟΣΧΕΔΙΟ ΓΙΑ ΤΗΝ ΜΕΤΑΤΡΟΠΗ ΤΗΣ ΑΓΙΑΣ ΣΟΦΙΑ ΣΕ ΤΖΑΜΙ

ΚΑΤΕΤΕΘΗ ΤΟ ΝΟΜΟΣΧΕΔΙΟ ΓΙΑ ΤΗΝ ΜΕΤΑΤΡΟΠΗ ΤΗΣ ΑΓΙΑΣ ΣΟΦΙΑ ΣΕ ΤΖΑΜΙ.jpg
ΠΡΟΚΛΗΣΗ - ΣΚΑΝΔΑΛΟ, ΚΑΤΕΤΕΘΗ ΤΟ ΝΟΜΟΣΧΕΔΙΟ ΓΙΑ ΤΗΝ ΜΕΤΑΤΡΟΠΗ ΤΗΣ ΑΓΙΑΣ ΣΟΦΙΑ ΣΕ ΤΖΑΜΙ
Τα ψέματα τέλειωσαν και η Τουρκία αδίστακτη και προκλητική προχωρεί και νομότυπα εν μέσω της γενικής ελληνικής αδιαφορίας, (αλήθεια σε μια κατοχική  Ελλάδα ποιος θα ασχοληθεί με τέτοια θέματα ;) στην μετατροπή της Αγίας Σοφίας Κωνσταντινούπολης, το μεγάλο αυτό αρχιτεκτονικό και θρησκευτικό σύμβολο της χριστιανοσύνης και της Ορθοδοξίας, σε μουσουλμανικό τέμενος χωρίς να υπάρχει καμία ουσιαστική αντίδραση από  ελληνικής πλευράς. Αντίθετα στην μνημονιακή  και προπαντός  «αντιρατσιστική» Ελλάδα, οι υποψήφιοι δήμαρχοι της Αθήνας και της Θεσσαλονίκης ετοιμάζονται να γεμίσουν τις πόλεις τους με μιναρέδες και άλλα μουσουλμανικά ιδρύματα.
Σύμφωνα λοιπόν με αποκλειστικό δημοσίευμα της τουρκικής εφημερίδας, Habertürk, (3/5), ο ανεξάρτητος, (και αυτό έχει την σημασία του), βουλευτής της περιοχής του Burdur, Hami Yıldırım, κατέθεσε στην τουρκική βουλή σχετικό νομοσχέδιο για την μετατροπή της αγίας Σοφίας σε τζαμί, εν όψει και της προαναγγελθείσας προσευχής που προτίθεται να κάνει ο ίδιος ο Τούρκος πρωθυπουργός, Ταΐπ Ερντογάν, στις 29 Μαΐου επέτειο της άλωσης, μιμούμενος τον σουλτάνο Μωάμεθ τον Πορθητή. Έτσι, όπως αναφέρει στο δημοσίευμα της η τουρκική εφημερίδα, 80 χρόνια μετά την ανακήρυξη της Αγίας Σοφίας σε μουσείο, με το νομοσχέδιο αυτό που κατέθεσε ο Τούρκος βουλευτής επανέρχεται στην μουσουλμανική της ταυτότητα, όπως χαρακτηριστικά τονίζουν οι Τούρκοι, αδιαφορώντας για πιθανές διεθνείς αντιδράσεις για την νέα αυτή τουρκική πρόκληση με διεθνείς διαστάσεις.
Το νομοσχέδιο, όπως αναφέρει η Habertürk, έχει τρία βασικά άρθρα τα οποία συνοπτικά είναι τα εξής : 1) Η Αγία Σοφία θα ανοίξει τις πύλες σαν μουσουλμανικό τέμενος στην μουσουλμανική λατρεία. 2) Η απόφαση της μετατροπής της σε μουσουλμανικό τέμενος  θα τεθεί σε ισχύ άμα την επίσημη  δημοσίευση του νομοσχέδιου. 3) Η εκτέλεση της απόφασης θα γίνει από το υπουργικό Συμβούλιο. Ο Τούρκος βουλευτής αιτιολογώντας την απόφαση του να καταθέσει το νομοσχέδιο μετατροπής της Αγίας Σοφίας σε τζαμί, επικαλέστηκε ιστορικούς λόγους και φυσικά αναφέρθηκε στην ιστορική κίνηση του Μωάμεθ του Πορθητή ο οποίος μόλις εισήρθε νικητής στην Κωνσταντινούπολη κατευθύνθηκε στην Αγία Σοφία και εκεί τέλεσε τη πρώτη μουσουλμανική προσευχή ανακηρύσσοντας το ναό σε μουσουλμανικό τέμενος. Συνεχίζοντας τόνισε πως δεν είναι αποδεκτό να τελούνται μουσουλμανικές προσευχές έξω από την Αγία Σοφία και στον περίγυρο της και να απαγορεύεται οι πιστοί μουσουλμάνοι να εισέρχονται μέσα στον ναό για να προσευχηθούν σύμφωνα με το ισλαμικό τυπικό. Για τον λόγο αυτό, όπως ανέφερε ο Τούρκος βουλευτής και για να είμαστε συνεπείς στην ιστορία, γίνεται η κατάθεση αυτού του σχεδίου νόμου σύμφωνα με το οποίο η Αγία Σοφία Κωνσταντινούπολης ξαναγίνεται τζαμί και παραδίδεται στους μουσουλμάνους για προσευχή και λατρεία. Μάλιστα πρόσθεσε ότι και ο περίγυρος της Αγίας Σοφίας με όλα τα κτίσματα που υπάρχουν θα τεθούν υπό την νέα μουσουλμανική αρχή που θα διοικεί και θα διαχειρίζεται το κτιριακό συγκρότημα του ιστορικού ναού.
Όπως βλέπουμε οι Τούρκοι προσχωρούν απτόητοι σε αυτή την ιστορική και θρησκευτική ασέλγεια διαβλέποντας πως μια ανίσχυρη Ελλάδα και μια κατοχική ελληνική κυβέρνηση δεν έχει το σθένος να αντιδράσει ή τουλάχιστον να προκαλέσει διεθνείς αντιδράσεις σε αυτή την προκλητικότατη κίνηση με διεθνείς διαστάσεις. Και ενώ κάποιοι υποστήριζαν πως η Αγία Σοφία θα ξαναγίνονταν χριστιανικός ναός, τώρα βλέπουμε ότι όχι μόνο διαψεύδονται όλες οι ελπίδες τους αλλά μέσα στο ιστορικό αυτό κτίσμα με τις ευλογίες του «φιλέλληνα», (για κάποιους ανόητους),  Ερντογάν, θα ακούγονται ξανά οι κραυγές των ιμάμηδων και τον χοτζάδων, ενώ εμείς θα λιβανίζουμε τους εκατοντάδες χιλιάδες μουσουλμάνους που παράνομα έχουν εισέρθει στην χώρα μας κτίζοντας τους τζαμιά για όλες τις ανάγκες τους. Φαίνεται, ήρθε ο καιρός να… μαθαίνουμε και εμείς το… «Λα ιλάχ ιλ Αλλάχ»!
Καημένη Ελλάδα του πλεονάσματος της ηλιθιότητας και του «σαξές στόρυ» της μεγάλης προδοσίας σου και… εις «ανωτέρα»!!!
ΝΙΚΟΣ ΧΕΙΛΑΔΑΚΗΣ
Δημοσιογράφος-Συγγραφέας-Τουρκολόγος

Σάββατο, 3 Μαΐου 2014

Κωνσταντίνος ΙΑ’ Δραγάσης Παλαιολόγος: λιγότερο γνωστές πτυχές της Ιστορίας

Κωνσταντίνος ΙΑ’ Δραγάσης Παλαιολόγος: λιγότερο γνωστές πτυχές της Ιστορίας

ΑΠΟ ΒLACKΜEDITERRANEANPIRATE
Palaiologos
[...] Έτσι ή αλλιώς ο Κωνσταντίνος Παλαιολόγος πέθανε και δεν άφησε πίσω του απογόνους ή μήπως όχι; [...]
.
Τρίτη 29 Μαίου 1453, η «Πόλις εάλω». Η Βασιλεύουσα πέφτει στα χέρια των Οθωμανών και ο τελευταίος της αυτοκράτορας, τα ξημερώματα αυτής της Τρίτης, πολεμώντας σαν απλός στρατιώτης σκοτώνεται στην πύλη του Αγίου Ρωμανού.
Θρύλοι, μύθοι και μυστικοί πόθοι συνόδευσαν τον θάνατό του.
.
Κάποιες φήμες θέλουν τον Μωάμεθ τον Πορθητή να διατάζει να βρουν τί απέγινε ο Κωνσταντίνος.
Λέγεται ότι βρέθηκε το άψυχο σώμα του κάτω από ένα σωρό άλλων πτωμάτων και το κεφάλι του για επιβεβαίωση στάλθηκε στον Μωάμεθ που το αναγνώρισε. Στην συνέχεια, με εντολή τού σουλτάνου, τάφηκε με τις αρμόζουσες βασιλικές τιμές, χωρίς όμως να ανακοινωθεί ο τόπος της ταφής.
.
Έτσι ή αλλιώς ο Κωνσταντίνος Παλαιολόγος πέθανε και δεν άφησε πίσω του απογόνους ή μήπως όχι;
.
Οι βυζαντινές πηγές της εποχής του Παλαιολόγου αλλά και μεταγενέστερα κείμενα του 16ου και 17ου αιώνα μας διαβεβαιώνουν ότι, είχε παντρευτεί δύο φορές, έμεινε χήρος λόγω του πρόωρου θανάτου και των δύο συζύγων του και μέχρι εκεί.
.
Κάποια όμως λατινικά κείμενα συγχρόνων του συνεχίζουν κάπως διαφορετικά την επίσημη ιστορία:
ο Παλαιολόγος έπειτα τον θάνατο των δύο πρώτων του συζύγων έζησε έναν παράφορο έρωτα με Ελληνίδα ευγενή, χωρίς να διευκρινίζεται αν έλαβε την έγγαμη μορφή, ενώ -σύμφωνα με κάποια πηγή της εποχής- ο καρπός της τελευταίας παράφορης (και συζυγικής;) σχέσης του ήταν ένας επιζών άρρεν διάδοχος.
.
.
Να πάρουμε τα πράγματα με την σειρά όμως.
Όντως ο Κωνσταντίνος παντρεύτηκε για πρώτη φορά τον Ιούλιο του 1428, σε ηλικία 23 ετών, τη Μαγδαληνή, ανιψιά του Λεονάρδου Β΄ Τόκκου, Λατίνου ηγεμόνα της Δυτικής Ελλάδας.
Η τελετή του γάμου έγινε μέσα στο στρατόπεδο, στους μύλους έξω από την Πάτρα, την οποία επρόκειτο να πολιορκήσουν τα στρατεύματα των Παλαιολόγων.
.
Ήταν μάλλον μία τυπική πολιτική απόφαση -κουμπαριά της εποχής- ενώ είναι πιθανόν ο μετέπειτα τελευταίος Ανατολικορωμαίος Αυτοκράτορας να μην είχε συναντήσει ποτέ την νύφη*.
(*ΒΜΡ:Οι μαρτυρίες λένε πως ο εν λόγω αρραβώνας έγινε χωρίς την παρουσία της νύφης.)
.
Ως προίκα πάντως έλαβε την πόλη Γλαρέντζα της Πελοποννήσου (σημερινή Κυλλήνη).
Η σύζυγός του, κατά τα προβλεπόμενα, βαπτίστηκε Ορθόδοξη και ονομάστηκε Θεοδώρα, αλλά πολύ σύντομα το 1429 πέθανε έγκυος στην Αχαΐα.
Έτσι μένει πρώτη φορά χήρος.
.
Δώδεκα χρόνια αργότερα το 1441 και υπό την ασφυκτική πίεση των οικείων του ιδιαίτερα της βασιλομήτορος Ελένης και καθώς ο αυτοκράτορας Ιωάννης, ο αδελφός του, δεν είχε αποκτήσει διάδοχο, έκανε δεύτερο γάμο.
Αυτή τη φορά παντρεύτηκε την Αικατερίνη, κόρη του Δορίνου Γατελούζου, επίσης λατινικής προελεύσεως, ο οποίος ηγεμόνευε στη Λέσβο, όπου έγινε ο γάμος.
.
Ο Κωνσταντίνος ήταν τότε δεσπότης της Πελοποννήσου.
Ο αδελφός του Δημήτριος όμως, ο οποίος διεκδικούσε τον θρόνο της Βασιλεύουσας, ήρθε σε συνεννόηση με τους Τούρκους και την απέκλεισε.
Τότε ο Κωνσταντίνος έσπευσε να βοηθήσει τον Ιωάννη.
Κατά το ταξίδι από την Πελοπόννησο στην Πόλη πήρε μαζί του και την έγκυο γυναίκα του.
Καθώς βρισκόταν λόγω θαλασσοταραχής στη Λήμνο, η Αικατερίνη, έγκυος ούσα, από τις κακουχίες του ταξιδιού ίσως, απέβαλε και πέθανε από τις επιπλοκές της αποβολής.
.
Μετά την απώλεια και της δεύτερης συζύγου, ο μετέπειτα ιστοριογράφος, βασιλικός ακόλουθος και προσωπικός του φίλος Φραντζής άρχισε πάλι τις προσπάθειες για την εξεύρεση καινούργιας νύφης για τον κύριο του.
Όμως δεν έβρισκε την κατάλληλη.
.
Τον Γενάρη του 1449 μετά τον θάνατο τού Ιωάννη Η΄, ο Κωνσταντίνος στέφθηκε αυτοκράτορας στον Μυστρά και πήγε στην Κωνσταντινούπολη με πολλές ελπίδες και μεγάλη αγωνία για το μέλλον της αυτοκρατορίας.
.
Από την άλλοτε Βασιλεύουσα του μισού εκατομμυρίου πληθυσμού είχαν μείνει καμιά πενηνταριά χιλιάδες φτωχός κόσμος που ουσιαστικά δεν είχε που αλλού να πάει.
Η Πόλη ήταν στραγγαλισμένη στρατιωτικά από τους Τούρκους και εμπορικά από Γενοβέζους και Βενετσιάνους.
.
Μετά την στέψη η ανάγκη παντρειάς του Κωνσταντίνου ήταν επιτακτική.
Μέσω του γάμου χρειαζόταν οπωσδήποτε μια σύζυγος που έπρεπε να είναι νέα, να διαθέτει αξιόλογη προίκα και η οικογένειά της να έχει τις κατάλληλες διεθνείς διασυνδέσεις.
.
Μετά πολλά, ο προξενητής και ακούραστος Φραντζής, αφού απέκλεισε τις πριγκίπισσες της Δύσης, για ανθενωτικούς λόγους, άρχισε διαπραγματεύσεις με γειτονικές βασιλικές οικογένειες που είχαν κόρη της παντρειάς. Πήρε λοιπόν σβάρνα το επιτελείο του και αλώνισε την Ανατολή.
Για να εντυπωσιάζει τους εστεμμένους ηγέτες είχε μαζί του μια μεγαλοπρεπή ακολουθία από άρχοντες, στρατιώτες, μοναχούς, γιατρούς, μουσικούς, αοιδούς.
Πίστευε πως τα πολύτιμα δώρα που μετέφερε θα έκαναν ευκολότερο το έργο του.
.
.
Το 1450 κατέληξε σε δυο λύσεις-νύφες, την κόρη του βασιλέως της Ιβηρίας (σημερινής Γεωργίας) και στην θυγατέρα του -έτσι και αλλιώς- βυζαντινού αυτοκράτορα της Τραπεζούντας. Αμφότερες είχαν μεγάλη προίκα.
.
Στην Τραπεζούντα, όπως αναμενόταν, του έγινε λαμπρή υποδοχή στο τοπικό παλάτι, που λίγο πολύ έμοιαζε με το αντίστοιχο των αυτοκρατόρων του Βυζαντίου, αλλά αρνήθηκαν το προξενιό.
.
Στην Ιβηρία, μόλις μαθεύτηκε ότι έφθασε η βυζαντινή αποστολή, οι κάτοικοι έσπευσαν να δουν από κοντά εκείνους τους περίεργους ανθρώπους από την Κωνσταντινούπολη και ν’ ακούσουν τη μουσική τους.
Ωστόσο, ο βασιλιάς Γεώργιος Η΄ ανακοίνωσε στον Φραντζή πως δεν έχει αντίρρηση για τον γάμο, αλλά εκεί συνηθιζόταν να δίνουν προίκα στη γυναίκα τους οι σύζυγοι και όχι το αντίστροφο.
.
Εκεί, όμως, που όλα φαίνονταν τελειωμένα, το 1451, πέθανε ο σουλτάνος Μουράτ Β’.
Αυτό ανέτρεψε όλα τα μέχρι εκείνη τη στιγμή σχέδια του αυτοκρατορικού συμβούλου.
Η Μάρα, σύζυγος του Μουράτ, κόρη του ηγεμόνα της Σερβίας Γεώργιου Μπράνκοβιτς, ανιψιά του αυτοκράτορα της Τραπεζούντας και ιδιαίτερη συμπάθεια του διαδόχου του Μουράτ, του Μωάμεθ του Β’, είχε σταλεί πίσω στον πατέρα της, φορτωμένη με δώρα και τιμές.
.
Τότε, μια φαεινή ιδέα γεννήθηκε στο μυαλό του αυτοκρατορικού συμβούλου.
Να μια νύφη που η παρουσία της θα έσωζε την ίδια την ύπαρξη της αυτοκρατορίας.
Ο πεπειραμένος Φραντζής σκέφτηκε πως για να βρει σύμμαχο ώστε το Βυζάντιο να αντιμετωπίσει την τουρκική απειλή, που αντιπροσώπευε ο Μωάμεθ Β’, έπρεπε να παντρέψει τον Κωνσταντίνο με τη Μάρα [...].
Με αυτόν τον τρόπο ο αδελφός της θα μπορούσε να πειστεί να βοηθήσει τους Βυζαντινούς.
Εκτός αυτού η ίδια η Μάρα ήταν εξαιρετικά δημοφιλής στους Τούρκους και ασκούσε μεγάλη επιρροή στον θετό της γιό, Μωάμεθ (τον μετέπειτα Πορθητή) .
.
Το προξενιό ξεκίνησε πάραυτα.
Οι συγγενείς της χήρας, με τους οποίους γνωρίζονταν (η μητέρα του Κωνσταντίνου ανήκε στην αριστοκρατική Σερβική οικογένεια των Δραγασέων ), έδωσαν τη συγκατάθεση τους.
Τον γάμο ενέκρινε και η ιεραρχία της Εκκλησίας.
Όμως,η Μάρα είχε αποφασίσει να μην ξαναπαντρευτεί, επειδή είχε κάνει ένα τάμα:
αν απελευθερωνόταν από τα χέρια των μουσουλμάνων, θα αφιερωνόταν στον θεό που της χάρισε την ελευθερία της. Προτιμούσε λοιπόν να κλειστεί σε μοναστήρι και να περάσει εκεί την υπόλοιπη ζωή της.*
*(ΒΜΡ: Σύμφωνα με το Γεώργιο Φραντζή, μετά το θάνατο του συζύγου της, το 1451, η Μάρα προσπάθησε να πείσει τον τελευταίο Βυζαντινό αυτοκράτοραΚωνσταντίνο ΙΑ’ Παλαιολόγο να τή νυμφευθεί, χωρίς, όμως, να επιτύχει το στόχο της.)
.
Ο Κωνσταντίνος, αποφάσισε, τελικά, να επιλέξει την πριγκίπισσα της Ιβηρίας (σημερινής Γεωργίας), της οποίας το όνομα παραμένει άγνωστο.
Ο ηγεμόνας της Ιβηρίας θα έδινε στην κόρη του ως προίκα πολύτιμα σκεύη, χρυσό και ασήμι, πολύτιμους λίθους και μαργαριτάρια, καθώς οι αρχικές τσιγκουνιές είχαν παραχωρήσει την θέση τους στον πόθο για διασύνδεση με την υπερχιλιετή Ανατολική Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία, ακόμη και στην τότε οικτρή και οριακή της κατάσταση.
.
Τον Σεπτέμβριο του 1451 ο Κωνσταντίνος υπέγραψε χρυσόβουλο βάζοντας τρεις σταυρούς με κόκκινο μελάνι ως απόδειξη του λόγου του και επικύρωση της υπόσχεσης του γάμου.
Το έστειλε με τον πρέσβη της Ιβηρίας στον βασιλιά Γεώργιο με τα εξής λόγια:
«Συν Θεώ τω ερχομένω έαρι ελεύσεται μετά τριήρεων παραλαβείν την εμήν σύνευνον την νεόνυμφον».
.
Το Οθωμανικό κάστρο Ρούμελι Χισάρ
Ρούμελι Χισάρ
.
Πάνω όμως που ξεκινούσε και πάλι να παραλάβει την νύφη ο Φραντζής, την άνοιξη του 1452, εκδηλώθηκε η εχθρική πράξη του Μωάμεθ στην ασιατική πλευρά του Βοσπόρου.
Με την ανέγερση στον Βόσπορο τού υψηλού φρουρίου Ρούμελι Χισάρ, η Πόλη κινδύνευε άμεσα και έτσι κάθε μέριμνα για γάμους, έπρεπε να παραχωρήσει τη θέση της σε πράξεις που συνδέονταν με την άμυνα της Πόλης.
Ύστερα από αυτό, ο γάμος ματαιώθηκε και η νύφη δεν έφτασε ποτέ στην Κωνσταντινούπολη, τα πράγματα έπαιρναν άσχημη τροπή και ο Κωνσταντίνος εξακολούθησε να ζει χωρίς επίσημη σύζυγο.
.
.
Αυτά συνέβησαν πριν την Άλωση και τα περισσότερα το ξέρουμε κυρίως από τον Φραντζή.
Ωστόσο, μετά την Άλωση της Πόλης γεννήθηκαν θρύλοι και λαϊκά τραγούδια που μιλάνε «για μία γυναίκα του αυτοκράτορα που τάχα σκοτώθηκε από τους Οθωμανούς μαζί με τα παιδιά της».
.
Ο καρδινάλιος Ισίδωρος, ο άνθρωπος του Πάπα στην Κωνσταντινούπολη, που ήταν παρών σε όλη τη διάρκεια της πολιορκίας και κατάφερε να γλιτώσει, αλλάζοντας ρούχα και καταφεύγοντας σε Βενετσιάνικο πλοίο, στον θρήνο του για την Άλωση γράφει ότι ο Κωνσταντίνος είχε σύζυγο και θυγατέρες, οι οποίες βιάσθηκαν από τον Μωάμεθ και τους στρατιώτες του και μετά κομματιάστηκαν.
Κανείς όμως δεν πήρε στα σοβαρά αυτά τα λόγια αφού δεν επιβεβαιώθηκαν.
.
Ίσως όμως η πλέον αιρετική πηγή είναι η κάτωθι:
Ο επίσκοπος της Σιέννας, Αινείας Σίλβιος Πικκολόμινι, ο μετέπειτα πάπας Πίος Β΄, έγραψε σ’ ένα υπόμνημα του πως «ο Κωνσταντίνος είχε γιο, ο οποίος μετά την Άλωση διασώθηκε στο Πέραν, όπου τον πολιόρκησαν οι Τούρκοι».
.
Άρα είναι δυνατόν να υπήρξε απόγονός του Παλαιολόγου, χωρίς να γνωρίζουμε την τύχη του;
Ήταν πιθανόν αυτός να φυγαδεύθηκε;
Αν ήταν νεκρός, ο Πίος ο Β΄ θα το ανέφερε ρητά.
Η αποσιώπηση της τύχης του, δίνει μια άλλη διάσταση της συνέχειας του αυτοκρατορικού αίματος του τελευταίου αυτοκράτορα της Ανατολικής Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας εν μέσω Οθωμανικής κατοχής.
.
Το 1855 εκδόθηκε στην Πετρούπολη της Ρωσίας η “διήγηση του Ανώνυμου Μοσχοβίτη”, που φέρεται να ήταν παρών στην πτώση της Πόλης και έγραψε ότι η αυτοκράτειρα με τον Κωνσταντίνο, τον Πατριάρχη, τους Επισκόπους και τον κλήρο πήγαιναν κάθε μέρα στην Αγία Σοφία και απηύθυναν δεήσεις για την διάσωση της Πόλεως.
Μάλιστα, ο πατριάρχης την 25η Μαΐου συμβούλεψε τον αυτοκράτορα να εγκαταλείψει την πόλη μαζί με την αυτοκράτειρα.
.
Βέβαια, είναι σίγουρο ότι την στιγμή της Αλώσεως δεν υπήρχε πατριάρχης στην Κωνσταντινούπολη, αφού ο Αθανάσιος Β΄ είχε παραιτηθεί ήδη από το 1450.
Στην ίδια διήγηση, όμως, υπάρχει μια ενδιαφέρουσα παράγραφος:
την ημέρα της Άλωσης ο Κωνσταντίνος κοινώνησε των αχράντων μυστηρίων μαζί με τη σύζυγο του.
Στη συνέχεια ο Λουκάς Νοταράς παρέλαβε την αυτοκράτειρα μαζί με άλλες γυναίκες της αριστοκρατίας και την έστειλε στα πλοία του Ιωάννη Ιουστινιάνη, που τη μετέφεραν στα νησιά του Αιγαίου και στην Πελοπόννησο. Μάλιστα, η διάσωσή της αναγγέλθηκε αργότερα στον σουλτάνο, όταν ζήτησε να μάθει τι απέγινε ο Κωνσταντίνος.
Σίγουρα κάτι πρέπει να υπήρξε που έδωσε τον “καπνό”, αλλά το μέγεθος της “φωτιάς” το αγνοούμε.
.
Στηριγμένοι στους θρύλους και στα σχετικά τραγούδια, ορισμένοι μελετητές δεν αρκούνται στη μαρτυρία του Φραντζή, ο οποίος είναι μεν έγκυρος χρονικογράφος, αλλά η φιλία του με τον Κωνσταντίνο δεν του επέτρεπε τη δημοσίευση σχολίων, περιστατικών ή γεγονότων που πιθανότατα να έθιγαν την προσωπικότητά του ή να δημιουργούσαν αρνητικές εντυπώσεις για τον ίδιο ή ακόμη και θετικές για κάποιους εχθρούς του (π.χ. τον μεγάλο δούκα Λουκά Νοταρά, φαίνεται πασιφανέστατα στο «Χρονικό» ότι δεν τον χώνευε με τίποτα).
Ερευνώντας αρχεία και βιβλιοθήκες ανακάλυψαν πως ο Κωνσταντίνος όχι μόνο δεν ήταν άγαμος μετά τον θάνατο της συζύγου του, αλλά ήταν μνηστευμένος.
Εκλεκτή της καρδιάς του ήταν η Άννα Νοταρά, κόρη του Λουκά Νοταρά, ο οποίος μετά την Άλωση θανατώθηκε από τον Μωάμεθ τον Πορθητή.
Τα στοιχεία που υπάρχουν για το ζήτημα αυτό δεν είναι καθόλου αμελητέα χωρίς να αποτελούν σαφείς αποδείξεις.
.
Λίγο καιρό μετά την Άλωση εμφανίζεται στην Βενετία η Άννα Νοταρά.
Πλήθος προσφύγων της Βυζαντινής αυτοκρατορίας συρρέουν γύρω της.
Φαίνεται να έχει μαζί της σοβαρή περιουσία.
Με ένα γύρισμα της τύχης πληρώνει λύτρα για την απελευθέρωση του «εχθρού» Φραντζή, προσπαθεί να ιδρύσει μια ελληνική πόλη έξω από την Σιέννα και να οργανώσει μια νέα βυζαντινή κοινωνία που θα “ανάσταινε” το νέο ελληνισμό, αυτόν που δεν μπόρεσε να στήσει ο άτυχος αρραβωνιαστικός της και αυτοκράτορας.
.
Η Άννα Νοταρά είχε σχέδια μεγαλεπήβολα.
Μάζεψε γύρω της όλους τους ξενιτεμένους, μαζί της είχαν έλθει στη Βενετία και χιλιάδες στρατιώτες από το ηττημένο Βυζάντιο, ζητώντας καταφύγιο στη Δύση, την πίστευαν, τη λάτρευαν, την έβλεπαν σαν αυτοκράτειρα.
Προσπαθεί να φτιάξει Ορθόδοξη εκκλησία, της το αρνούνται (λίγα χρόνια μετά τον θάνατό της κτίζεται τελικά με χρήματα που κληροδότησε).
Ιδρύει λίγα χρόνια μετά τον Γουτεμβέργιο, Ελληνικό τυπογραφείο.
Τυπώνει το πρώτο ελληνικό λεξικό: το «Ετυμολογικόν Μέγα κατά αλφάβητο τον πάνυ ωφέλιμο».
.
Πώς μπορεί να συνέβαιναν όλα αυτά σε μια ανδροκρατούμενη κοινωνία εάν δεν υπήρχε ένα ιστορικό υπόβαθρο;
Ιταλοί ερευνητές ανακάλυψαν ποικίλες καταγραφές στα αρχεία της Βενετίας, όπου κατέφυγε η Άννα, ώστε τη χαρακτήριζαν χήρα του τελευταίου Βυζαντινού αυτοκράτορα, έστω κι αν δεν υπήρχαν σαφείς αποδείξεις περί τούτου.
.
Θρήνος Κωνσταντίνου Παλαιολόγου
.
Η Άννα πέθανε υπέργηρη και ανύμφευτη (αν δεν είχε παντρευτεί τον Παλαιολόγο) στην Βενετία το 1507.
Στα λατινικά έγγραφα της εποχής μνημονεύεται ως sponsa imperialis, λατινιστί μνηστή του αυτοκράτορα.
.
[...] για τις πιθανές θανατωμένες κόρες του μαρμαρωμένου βασιλιά ή τον πιθανό επιζήσαντα διάδοχο ουδείς τόλμησε ποτέ να αμφισβητήσει, αντικρούσει ή επιβεβαιώσει φυσικά τις μαρτυρίες (ή θεωρίες) των Ιταλών επισκόπων.
Ιδίως στην περίπτωση που όντως διασώθηκε ένα μικρό αγόρι γόνος του Κωνσταντίνου Παλαιολόγου, είναι φυσικό ο φόβος της άμεσης δολοφονίας του από Τούρκους να σίγησε πολλά «ευσεβή» στόματα.
[...]  ίσως ο μύθος του μαρμαρωμένου βασιλιά να ήταν μία κρυπτογραφική ιστορία και πρόσχαρη είδηση της εν ζωή συνέχειας της τελευταίας γενεάς μεγάλων αυτοκρατόρων του Βυζαντίου, μίας γενεάς ζωντανή απειλή – όλεθρος για τους Οθωμανούς κατακτητές και τους εξισλαμισμένους ακολούθους τους. [...]
.
Πηγές θέματος:
1)Γεωργίου   Φραντζή «Μεγάλο Χρονικόν»
2)Σειρά από τα «Ιστορικά του Έθνους»
3)Χρύσας Μαλτέζου «Άννα Παλαιολογίνα Νοταρά»,
4)«Νέα Πνευματική Αντίδραση», ιστοσελίδα
Επιμέλεια-Ανάρτηση: Τάκης Ευθυμίου

ΙΩΑΝΝΗΣ ΒΑΤΑΤΖΗΣ!!Ο ΑΛΗΘΙΝΟΣ ΜΑΡΜΑΡΩΜΕΝΟΣ ΒΑΣΙΛΙΑΣ;;;Και ο Ψευτοβατάτζης της Νέας Εποχής!!!



ΙΩΑΝΝΗΣ ΒΑΤΑΤΖΗΣ!!Ο ΑΛΗΘΙΝΟΣ ΜΑΡΜΑΡΩΜΕΝΟΣ ΒΑΣΙΛΙΑΣ;;;Και ο Ψευτοβατάτζης της Νέας Εποχής!!!




Δρ. Ησαΐας Κωνσταντινίδης

          Τις τελευταίες ημέρες αρκετοί ήταν εκείνοι, οι οποίοι μας ρώτησαν πολλά και διάφορα περί του αληθινού Μαρμαρωμένου Βασιλιά! 


Αφορμή έλαβαν από τα δημοσιεύματα του γράφοντος στην «Ε.Ω.» περί του θέματος ετούτου, καθώς και από το πρωτοποριακό πράγματι σύγγραμμα του αγαπητού μας κ. Γεωργίου Δ. Βαλαβάνη υπό τον τίτλο «Ο Μαρμαρωμένος Αυτοκράτορας – Ο Άγιος Ιωάννης Βατάτζης» (που υπάρχει και στην «Ε.Ω.» ως πολύτιμη προσφορά προς τον ελληνικό λαό). Πράγματι, οι στιγμές που ζούμε είναι λίαν κρίσιμες και δραματικές και έχουν απόλυτο δίκιο οι φίλοι μας που αγωνιούν! Γι’ αυτό και σήμερα αποφασίσαμε να δώσουμε κάποιες απαντήσεις σε μερικά ερωτήματα που αφορούν το ζήτημα του Μαρμαρωμένου Βασιλιά της ελληνικής παράδοσης...
          Ιδού λοιπόν η πραγματικότητα. Πρώτα απ’ όλα, ας δούμε τι καταγράφει η λαϊκή παράδοση των Ελλήνων, όπως αυτή διασώθηκε δια μέσου των αιώνων και όπως συνελέχθη υπό του κυριοτέρου Έλληνα λαογράφου, του Νικολάου Πολίτη (1852-1921) στο κλασικό του έργο «Παραδόσεις». Καταγράφει λοιπόν ο Πολίτης σχετικά με το θέμα του Μαρμαρωμένου Βασιλιά την κάτωθι λαϊκή δοξασία:

          «Όταν ήρθε η ώρα να τουρκέψει η Πόλη και μπήκαν μέσα οι Τούρκοι, έτρεξε ο βασιλιάς μας καβάλα στ’ άλογό του να τους εμποδίσει. Ήταν πλήθος αρίφνητο η Τουρκιά, χιλιάδες τον έβαλαν στη μέση, κι εκείνος χτυπούσε κι έκοβε αδιάκοπα με το σπαθί του. Τότε σκοτώθη τ’ άλογό του κι έπεσε κι αυτός. Κι εκεί που ένας αράπης σήκωσε το σπαθί του να χτυπήσει το βασιλιά, ήρθε άγγελος Κυρίου και τον άρπαξε και τον πήγε σε μια σπηλιά, βαθιά στη γη κάτω, κοντά στη Χρυσόπορτα.
          Εκεί μένει μαρμαρωμένος ο βασιλιάς, και καρτερεί την ώρα να ’ρθει πάλι ο άγγελος να τον σηκώσει. Οι Τούρκοι το ξεύρουν αυτό, μα δεν μπορούν να βρουν τη σπηλιά που είναι ο βασιλιάς. Γι’ αυτό έχτισαν την πόρτα, που ξεύρουν πως απ’ αυτή θα έμπει ο βασιλιάς για να τους πάρει πίσω την Πόλη. Μα όταν είναι το θέλημα του Θεού, θα κατεβεί ο άγγελος στη σπηλιά και θα τον ξεμαρμαρώσει, και θα του δώσει στο χέρι πάλι το σπαθί που είχε στη μάχη. Και θα σηκωθεί ο βασιλιάς και θα μπει στην Πόλη από τη Χρυσόπορτα, και κυνηγώντας με τα φουσάτα του τους Τούρκους, θα τους διώξει ως την Κόκκινη Μηλιά. Και θα γίνει μεγάλος σκοτωμός, που θα κολυμπήσει το μουσκάρι στο αίμα».
          Ο Νικόλαος Πολίτης ερμηνεύει ως εξής τα παραπάνω στον δεύτερο τόμο της μελέτης του, «Παραδόσεις» [ΣΗΜ.: ο πρώτος τόμος των «Παραδόσεων» του Πολίτη είναι η καταγραφή των ελληνικών λαϊκών θρύλων, ενώ ο δεύτερος είναι σχόλια, ερμηνείες και σημειώσεις του Πολίτη πάνω σ’ αυτές ακριβώς τις καταγραφές]:
          «Αμέσως μετά την άλωση, η απόγνωση έδωσε σχεδόν ακαριαία τη θέση της στην ελπίδα, και η ελπίδα για την ανάκτηση της Κωνσταντινούπολης συνδέθηκε άμεσα με την «ανάσταση» ή την «επιστροφή» του τελευταίου αυτοκράτορα. Στον θάνατο του Κωνσταντίνου Παλαιολόγου δεν είχε θελήσει να πιστέψει κανείς, και από την ίδια εκείνη ημέρα, την αποφράδα 29η Μαΐου, είχαν αρχίσει να κυκλοφορούν οι πρώτες διαδόσεις: «και τινές μεν ελθόντες έλεγον ότι έφυγεν, άλλοι δε εν τη πόλει είναι έλεγον κεκρυμμένον, άλλοι δε τεθνάναι μαχόμενον» γράφει ο Γεώργιος Φραντζής («Χρονικόν μέγα», 3.9).
          Τις ίδιες διαδόσεις αναφέρει και ο Nicolo Barbaro (“Giornaledell’ assedio di Constantinopoli”), προσθέτοντας την πληροφορία ότι, κατά μιαν εκδοχή, ο Παλαιολόγος έπεσε στην Πύλη του Ρωμανού. Ένας αρμένιος μοναχός που συνθέτει ελεγειακή ωδή στην άλωση γύρω στα τέλη του 15ου αι., βεβαιώνει ότι κάποιος φράγκος πλοίαρχος πήρε τον αυτοκράτορα και την ακολουθία του στο καράβι του και ανοίχτηκαν στη θάλασσα. Στον «Θρήνο Κωνσταντινουπόλεως» (824 κ.ε.) ο άγνωστος ποιητής επαναλαμβάνει το ερώτημα: «Ω Κωνσταντίνε βασιλεύ, Δραγάζη το πινόμι, ειπέ μου, πού ευρίσκεσαι, εχάθης, εκρυβήθης, ζης ή και να απέθανες επάνω στο σπαθί σου;»...

          
Από τα παραπάνω διαπιστώνουμε ότι οι λαϊκοί μας θρύλοι ταυτίζουν τον Μαρμαρωμένο Βασιλιά με τον τελευταίο βυζαντινό αυτοκράτορα, τον Κωνσταντίνο Παλαιολόγο. Κι αυτό οφείλεται εν πολλοίς στην απελπισία του λαού μας για την άλωση της Κωνσταντινούπολης, αλλά και στην ελπίδα επανάκτησής της μέσω (υποτίθεται) της επανόδου του τελευταίου αυτού αυτοκράτορα. Είναι όμως κάτι τέτοιο ιστορικά ορθό;
          Σίγουρα όχι, εφόσον η ταύτιση του Μαρμαρωμένου Βασιλιά με τον Κωνσταντίνο Παλαιολόγο (τον ουνίτη αυτοκράτορα, που επιθυμούσε την... «ένωση» με τον καθολικισμό και συλλειτούργησε μαζί του!!!) δεν είναι παρά μία μεταφορά μιας παλαιότερης βυζαντινής παράδοσης. Η παράδοση εκείνη «μεταμοσχεύτηκε» στο πνεύμα της εποχής, αμέσως δηλ. μετά το πάρσιμο της Πόλης από τους Οθωμανούς, και έκτοτε ταυτίζεται ο Μαρμαρωμένος Βασιλιάς με τον αυτοκράτορα Κωνσταντίνο Παλαιολόγο...
          Ποιος είναι όμως ο πρώτος Μαρμαρωμένος Βασιλιάς; Αυτός έχει να κάνει με την πρώτη άλωση της Κωνσταντινούπολης, εκείνης του 1204 από τους δυτικούς Σταυροφόρους, η οποία υπήρξε (σύμφωνα με τις σωζόμενες παραδόσεις μας) πολύ σκληρότερη και αγριότερη από εκείνη του 1453! Οι «χριστιανοί» Φράγκοι ρήμαξαν την Κωνσταντινούπολη και κατέλυσαν (προσωρινά) την αυτοκρατορία, για να επανέλθει έπειτα η Πόλη ως Βασιλεύουσα της ελληνικής αυτοκρατορίας του μεσαίωνα... Την περίοδο εκείνη είναι που εμφανίζεται ιστορικά η μορφή του Μαρμαρωμένου Βασιλιά στο πρόσωπο του αυτοκράτορα Ιωάννη Γ΄ Βατάτζη (1193-1255).
          Ο Ιωάννης Βατάτζης ανήλθε στον θρόνο της αυτοκρατορίας (που τότε έδρευε πλέον στη Νίκαια, μετά την κατάλυση της Κωνσταντινούπολης από τους «πολιτισμένους» της Δύσης) το 1222. Αυτό συνέβη μετά τον θάνατο του πεθερού του, του Θεοδώρου Α΄ Λάσκαρη, του οποίου είχε νυμφευθεί την κόρη του, την Ειρήνη. Ως βασικό του στόχο έθεσε ο Ιωάννης Βατάτζης την ανάκτηση της Κωνσταντινούπολης από τους Δυτικούς. Μάλιστα είχε πολλές επιτυχίες και κατόρθωσε να ανασυγκροτήσει την ημιδιαλυμένη αυτοκρατορία, προσαρτώντας πολλά από τα χαμένα εδάφη της! Έφτασε και ένα βήμα από την απελευθέρωση της Κωνσταντινούπολης, πολιορκώντας δυναμικά τους κατακτητές Φράγκους το 1236, αλλά τελικά δεν τα κατάφερε... Μεγάλο διπλωματικό μυαλό, ο Βατάτζης πραγματοποίησε τριπλή συμμαχία κατά των ιμπεριαλιστών της εποχής Σταυροφόρων: με τους Τούρκους που έδρευαν τότε στο Ικόνιο, με τους Βουλγάρους και με τους Γερμανούς! Μέχρι τον θάνατό του, το 1255, είχε τεράστιες επιτυχίες, αλλά δεν πρόλαβε να δει ελεύθερη την Κωνσταντινούπολη...
          Δεν πέρασε τελικά πολύς καιρός και η Πόλη απελευθερώθηκε! Όμως ο λαός, τόσο στο ενδιάμεσο όσο και πιο μετά, θεώρησε τον Ιωάννη Βατάτζη ως Ήρωα και Άγιο της Ρωμηοσύνης και δημιουργήθηκε ο θρύλος του Μαρμαρωμένου Βασιλιά, ο οποίος θα ξυπνήσει από τον λήθαργό του και θα ηγηθεί της εκστρατείας επανακτήσεως της Κωνσταντινούπολης!... Ήδη υπήρχε η φήμη διάσπαρτη ότι στην πραγματικότητα ο Ιωάννης δεν είχε πεθάνει, αλλά θεία βούληση τον κρατούσε σε ημιθανή-ημιζωντανή κατάσταση, προκειμένου να εκπληρωθεί το θέλημα της μοίρας για την ανακήρυξη της Κωνσταντινούπολης και πάλι σε πρωτεύουσα του σύμπαντος ελληνισμού!
          Σήμερα το θέμα του Ιωάννη Βατάτζη και, γενικότερα, του Μαρμαρωμένου Βασιλιά (έστω και με την αλλοιωμένη μορφή του Κωνσταντίνου Παλαιολόγου) επιστρέφει και πάλι στην επικαιρότητα. Κάτι το απολύτως λογικό, διότι ζούμε σε περίοδο έντονων διεργασιών και ανακατατάξεων (με αλλαγές συνόρων, μετακινήσεις πληθυσμών κτλ.) και το γιγάντιο πρόγραμμα γεωπολιτικής ανάπλασης της περιοχής μας, υπό την κωδική ονομασία μυστικών υπηρεσιών «Φάρος της Ανατολής»... νεκρανασταίνει και πάλι τον θρύλο του Μαρμαρωμένου Βασιλιά!
          Έχουμε ασφαλώς και άλλοτε αναφερθεί στην απόπειρα ορισμένων κύκλων (τόσο από τις ΗΠΑ όσο και από τη Ρωσία) να εμφανίσουν, κάτω από τη σκέπη μιας «αναβίωσης» της βυζαντινής αυτοκρατορίας, έναν ενιαίο γεωπολιτικό χώρο της Ανατολικής Μεσογείου με «αυτοκρατορική» δομή, και μέσα στο πλαίσιο της αναδυόμενης παγκόσμιας κυβέρνησης. Το σχήμα αυτό θα είναι πολύ χρήσιμο για τις υπερδυνάμεις, για τη μεν Δύση ως γεωπολιτικό ανάχωμα σε μια κάθοδο της Ρωσίας στη Μεσόγειο, για τη δε Ρωσία ως έξοδό της στα ζεστά νερά του Αρχιπελάγους... Συνεπώς όλοι έχουν συμφέρον από την «ανασύσταση» της βυζαντινο-οθωμανικής πραγματικότητας 1.500 (τουλάχιστον) ετών, η οποία ως ενιαίο σύνολο ενσωμάτωνε στο εσωτερικό της όλα τα έθνη και τις θρησκείες της ευρύτερης περιοχής.
          Στην Κωνσταντινούπολη λοιπόν θα είναι η έδρα του... νέου Μαρμαρωμένου Βασιλιά! Αυτό προβλέπει το σχέδιο. Στο πλαίσιο βεβαίως μιας παγκόσμιας κυβέρνησης, της οποίας το επίκεντρο θα είναι η άλλοτε Βασιλεύουσα του ελληνισμού και η σημερινή Ιστανμπούλ των Τούρκων. Μήπως όμως αντί για σύγκρουση οδηγηθούμε τελικώς σε σύμπραξη Αμερικανών και Ρώσων; Διότι κατά βάθος αμφότεροι συμφωνούν τόσο στο σχέδιο, όσο και στο πρόσωπο που θα «ηγηθεί» του σχεδίου ως νέος «Ιωάννης Βατάτζης»! Άλλωστε ελλοχεύει πάντα ο κίνδυνος της διαρκώς ανερχόμενης Κίνας... Και ποιος θα είναι εκείνος που (σύμφωνα με τα «επιτελεία» Δύσης και Ανατολής) έχει τα «προσόντα» να παρουσιαστεί ως ο νέος «Ιωάννης Βατάτζης»; Μα... εκείνος που με μία και μόνο κίνηση διέλυσε εντελώς Ελλάδα και Ευρωζώνη!!! Δηλ. εκείνος ο οποίος ανέλαβε να θανατώσει το κόμμα που ίδρυσε ο ίδιος του ο πατέρας το 1974, το ΠΑΣΟΚ, και να ανασύρει την παράδοση του ΠΑΚ, ηγούμενος του αντιμνημονιακού αγώνα: ο Γ.Α.Π., που μας έβαλε στο Μνημόνιο! Διότι ένας υπήρξε ο κύριος στόχος του Γ.Α.Π., αλλά και Αμερικανών και Ρώσων: η καταστροφή του ευρώ και η διάλυση της ΕΕ...
           Πρέπει εδώ οπωσδήποτε να κάνουμε λόγο και για το εξαιρετικό πράγματι έργο του φίλου και αδελφού μας, του κ. Γεωργίου Δ. Βαλαβάνη, «Ο Μαρμαρωμένος Αυτοκράτορας – Ο Άγιος Ιωάννης Βατάτζης», που τόσο πολύ αγαπήθηκε από τον κόσμο ώστε οδεύει πλέον προς... 22η ανατύπωση-ρεκόρ! Κάτι που δείχνει και τη μεγάλη του αξία.          Κατ’ αρχάς, και προς αποκατάσταση της ιστορικής δικαιοσύνης, ο Γεώργιος Βαλαβάνης υπήρξε Ο ΠΡΩΤΟΣ ο οποίος ανέδειξε στη σύγχρονη ελληνική βιβλιογραφία το θέμα του Μαρμαρωμένου Βασιλιά-Ιωάννη Βατάτζη! Ο πρώτος, αλλά και ο μόνος, τον οποίο αντέγραψαν αμέτρητοι άλλοι αργότερα, αναδεικνύοντας το μείζον αυτό θέμα... Και, όντως, σήμερα στο διαδίκτυο υπάρχουν πάρα πολλές αναφορές στον Άγιο Ιωάννη Βατάτζη, οι οποίες όμως ΟΛΕΣ τους είναι ένα απλό “copy-paste” των γραφομένων του Γεωργίου Βαλαβάνη! Γι’ αυτό και αξίζουν συγχαρητήρια στον κ. Βαλαβάνη, επειδή η ελληνική ιστορία θα γράψει ότι αυτός είναι που ανέσυρε στη συλλογική μνήμη του ελληνισμού την ξεχασμένη προσωπικότητα του Βατάτζη.Να σημειώσουμε εδώ ότι το ως άνω έργο περιλαμβάνει ΟΛΕΣ τις προφητείες της ελληνορθόδοξης παράδοσής μας περί του Ιωάννη Βατάτζη και του Γ΄ παγκοσμίου πολέμου! Και, πιστεύουμε ακράδαντα, ΔΕΝ είναι καθόλου τυχαίο ότι το βιβλίο αυτό εκδόθηκε τώρα, δηλ. στην εποχή μας, διότι τώρα είναι που πλησιάζει η εκπλήρωση όλων αυτών των προφητειών!... Ζούμε στιγμές κοσμοϊστορικές. Και η θεία Χάρις είναι που πήρε το χέρι του κ. Βαλαβάνη και τον φώτισε, έτσι ώστε να συλλέξει τις σπάνιες αυτές προφητείες και να τις εκδώσει σε ένα ανεπανάληπτο έργο... Τόσο εμείς όσο και ο συγγραφέας του έργου αυτού πιστεύουμε ότι: Κοντά είναι        Πληροφορίες για τον συγγραφέα Γεώργιο Βαλαβάνη και το έργο του υπάρχουν και στο διαδίκτυο, στην ακόλουθη διεύθυνση: www.marmaromenosautokratoras.gr
«Ο Μαρμαρωμένος Αυτοκράτορας !

Η Aγία Tράπεζα της Αγίας Σοφίας και ο μαρμαρωμένος βασιλιάς.

Η Aγία Tράπεζα της Αγίας Σοφίας και ο μαρμαρωμένος βασιλιάς.

του Ιωάννη Καρυοφυλάκη 

Σύμφωνα με την παράδοση πριν ο Μωάμεθ ο Β΄ καταλάβει την Κωνσταντινούπολη, ο αυτοκράτορας Κων/νος διέταξε να μεταφέρουν την αγία τράπεζα και όλα τα κειμήλια της Αγίας Σοφίας μακριά από την πόλη για να μην πέσουν στα χέρια των Τούρκων. 
Τρία καράβια Ενετικά λοιπόν ξεκίνησαν από την πόλη γεμάτα με όλα αυτά τα κειμήλια, όπως λέει και ο θρύλος, αλλά το τρίτο από αυτά που μετέφερε την αγία τράπεζα βυθίστηκε στα νερά του Βοσπόρου στην περιοχή του Μαρμαρά.



Από τότε μέχρι σήμερα στο σημείο εκείνο που είναι βυθισμένη η αγία τράπεζα τα νερά της θάλασσας είναι πάντοτε ήρεμα και γαλήνια, ασχέτως με τις καιρικές συνθήκες που επικρατούν στην γύρω περιοχή. Το φαινόμενο μαρτυρούν και σύγχρονοι Τούρκοι επιστήμονες, που έχουν κάνει κατά καιρούς απόπειρες να ανακαλύψουν που οφείλεται αυτό το περίεργο φαινόμενο, αλλά λόγω της λασπώδους σύστασης του βυθού, επέστησαν άκαρπες.



Στο βιβλίο του Δωροθέου Μονεμβασίας με τίτλο “Βίβλος Χρονική” (1781) διαβάζουμε:



” Οι Ενετοί την υπερθαύμαστον και εξάκουστον Αγίαν Τράπεζαν της Αγίας Σοφίας, την πολύτιμον και ωραιότατην, έβγαλαν από τον Ναό και έβαλαν εις το καράβι, και καθώς έκαναν άρμενα και επήγαιναν προς Βενετία, ω, του θαύματος! Πλησίον της νήσου του Μαρμαρά άνοιξε το καράβι και έπεσεν εις την θάλασσαν η Αγία Τράπεζα κξαι εβούλησε και είναι εκεί ως σήμερον, και τούτο είναι φανερόν και το μαρτυρούν οι πάντες, διότι όλον το μέρος εκείνο, όταν κάμνει φουρτούνα, η θάλασσα όλη κάμνει κύματα φοβερά, εις δε τον τόπο όπου είναι η Αγία Τράπεζα είναι γαλήνη και δεν ταράσσεται η θάλασσα. Και υπαγαίνουν τινές εκεί με περάματα, και λαμβάνουν από την θάλασσαν εκείνην, όπου είναι η Αγία Τράπεζα, και μυρίζει θαυμασιώματα μυρωδίαν, από το άγιον μύρον όπου έχει και των άλλων αρωμάτων “



Ο πατέρας της Ελληνικής λαογραφίας, Νικόλαος Πολίτης, γράφει για το περιστατικό:



“ Την ημέρα που πάρθηκεν η Πόλη έβαλαν σ’ ένα καράβι την Αγία Τράπεζα, να την πάνε στην Φραγκιά, για να μην πέσει στα χέρια των Τούρκων. Εκεί όμως στην θάλασσα του Μαρμαρά, άνοιξε το καράβι και η Αγία Τράπεζα εβούλιαξε στον πάτο. Στο μέρος εκείνο η θάλασσα είναι λάδι, όση θαλασσοταραχή και αν είναι γύρω. Και το γνωρίζουν το μέρος αυτό από τη γ΄λήνη που είναι πάντα εκεί και από την ευωδία που βγαίνει. Πολλοί μάλιστα αξιώθηκαν να την ιδούν στα βάθη της θάλασσας.”



Θα μπορούσε να είναι άλλος ένας μύθος που κατάφερε να επιβιώσει τόσους αιώνες μέσα στις καρδιές των Ελλήνων μαζί με τον κρυφό πόθο της επιστροφής της Κωνσταντινούπολης και πάλι σε Ελληνικά χέρια. Αυτός ο κρυφός πόθος εξάλλου μεγάλωσε, και θα μεγαλώνει, αμέτρητες γενιές Ελλήνων. Όμως σύμφωνα με ντόπιους Τούρκους της Κωνσταντινούπολης, το σημείο αυτό είναι υπαρκτό και τα τελευταία χρόνια μετακινείται πλησιάζοντας την πόλη. Σύμφωνα με προφητεία η αγία τράπεζα θα μεταφερθεί και πάλι μέσα στον ναό για να τελειώσει η θεία λειτουργία που διεκόπη όταν εισέβαλαν στην πόλη οι Τούρκοι.



Τα τελευταία χρόνια μαθαίνω όλο και περισσότερα νέα και για τον μαρμαρωμένο βασιλιά. Πολλοί νομίζουν ότι λέγοντας “μαρμαρωμένος” εννοούμε τον τελευταίο αυτοκράτορα του Βυζαντίου, Κων/νο Παλαιολόγο. Όμως η προφητεία μιλάει ξεκάθαρα για τον Ιωάννη και όχι για τον Κων/νο, που σύμφωνα με τον Φραντζή, σκοτώθηκε μαχόμενος των Τούρκων στην αποφράδα μέρα της πόλης και το πτώμα του αναγνωρίστηκε από της χρυσές περικνημίδες του με τους δικέφαλους αετούς.



Ο μαρμαρωμένος βασιλιάς λοιπόν είναι ο Ιωάννης Βατάτζης, ο οποίος είναι πράγματι μαρμαρωμένος σε σημείο κρυφό από τα μάτια των Τούρκων, και φυλάσσεται από ένα μυστικό τάγμα Ελλήνων εξισλαμισθέντων Κρυπτοχριστιανών, σε κάποιο σημείο της Τουρκίας. Δεν θέλω να γράψω περισσότερα για τον τόπο που βρίσκεται ο βασιλιάς γιατί πιστεύω πως δεν έχει φτάσει ακόμη ο καιρός που θα γίνει γνωστό. Να αναφέρω όμως το σώμα του Ιωάννη είναι σε κατάσταση στάσης, κάτι που θα μπορούσαμε να παρομοιάσουμε με την χειμερία νάρκη που πέφτουν τον χειμώνα οι αρκούδες. Είναι ζωντανός αλλά με αδρανοποιημένες όλες τις σωματικές του λειτουργίες, ξαπλωμένος και κρατά στο χέρι του μία βυζαντινή ρομφαία.



Η ρομφαία είναι μέσα στο θηκάρι της, αλλά κάθε χρόνο το χέρι του Ιωάννη τραβά μέρος του ξίφους έξω. Όταν το ξίφος αποχωριστεί της θήκης του τότε θα ΄ρθεί η ώρα που προφήτευαν οι άγιοι για την επιστροφή της πόλης στους Έλληνες.



Μία τελευταία πληροφορία είναι ότι η ρομφαία είναι σχεδόν έξω από την θήκη της και λίγος είναι ο καιρός που μένει για να αποχωριστεί πλήρως από αυτή.



Όλα τα γεγονότα αυτό δείχνουν. Ο πόλεμος της Τουρκίας με την Ρωσία πλησιάζει όλο και πιό κοντά μας. Η καταστροφή της Τουρκίας είναι κάτι που είχε προφητευθεί αιώνες πριν αλλά μόλις τα τελευταία χρόνια φάνηκαν οι ρωγμές της. Η κατάρρευση της σε οικονομικό επίπεδο είναι γεγονός, μιλώντας με αριθμούς, με μόνη σωτηρία της τα πετρέλαια του Αιγαίου. Οι κραυγές πολέμου πλήθυναν και οι προκλήσεις της εντάθηκαν απέναντι σε όλες της γειτονικές της χώρες. Όλοι μιλούν για επερχόμενο θερμό επεισόδιο αλλά και για την εμπλοκή τρίτων χωρών με μεγάλα συμφέροντα στην περιοχή μας. Αυτά όμως τα προφήτευσαν πολλά χρόνια πριν και είμαι σίγουρος ότι θα εκπληρωθούν όπως τόσα άλλα που πολύ εύστοχα προείπαν οι άγιοι μας.



Αν σας φαίνονται περίεργα όλα αυτά που ανέφερα, να σας πω ότι θαύματα γίνονται ακόμη στις μέρες μας. Αρκεί να πιστέψεις. Και στις δύσκολες στιγμές που περνά ο Έλληνας στις μέρες μας, μόνο ένα θαύμα θα μας σώσει.



Ο καιρός γαρ εγγύς και είδομεν τι μέλλει γεννέσθαι.

Ιωάννης Καρυοφυλάκης.


http://www.veteranos.gr/2013/04/t.html 
http://www.kalyterotera.gr/2013/04/t_20.html